به منظور بررسی همبستگی بین رنگ های مختلف بذر با شدت آلودگی به بیماری بلایت فوزاریومی سنبله گندم، در سال زراعی 77-1376 تعداد 121 ژنوتیپ در ایستگاه تحقیقات کشاورزی ساری و 189 ژنوتیپ در ایستگاه تحقیقات کشاورزی گرگان تحت شرایط سیستم مه پاشی (Mist Irrigation) کشت گردیدند. پس از چند مرحله اسپرپاشی با قارچ عامل بیماری (آلودگی مصنوعی)، ارزیابی واکنش ژنوتیپ ها به بیماری و نیز تعیین درصد آلودگی دانه ها پس از برداشت محصول انجام شد. میزان مایه قارچ و تعداد دفعات اسپرپاشی و در نتیجه شدت آلودگی در ایستگاه گرگان به مراتب بیشتر از ساری بود. با توجه به دسته بندی ژنوتیپ ها در پنج گروه رنگ سفید سفید، سفید، کرم، قرمز و قرمز تیره ضرایب همبستگی بین گروه های مختلف رنگ با درصد آلودگی سنبله (Disease Incidence = DIC)، درصد آلودگی سنبلچه (Disease Index = DIX) و همچنین درصد آلودگی دانه تعیین شد. دسته های مختلف رنگ ها برای هر سه پارامتر آلودگی با استفاده از روش مقایسه میانگین ها با تعداد نمونه های نامساوی مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج به دست آمده نشان داد که بین رنگ های مختلف در ایستگاه ساری از نظر میزان آلودگی تفاوت معنی داری وجود ندارد ولی در ایستگاه گرگان که شدت آلودگی بالا بود ژنوتیپ هایی با دانه های قرمز، قرمز تیره و پس از آن سفید سفید نسبت به ژنوتیپ های با رنگ دانه سفید و کرم مقاوم تر بودند. از این ویژگی که در شرایط همه گیری شدید تاثیر گذار است می توان برای غربال ژرم پلاسم مقاوم به این بیماری استفاده نمود.

هفت لاین گندم با درجات مختلفی از مقاومت به بیماری فوزاریوم سنبله و 21 جمعیت F2 حاصل از تلاقی دی آلل آنها در یک آزمایش مزرعه ای در استان گلستان در سال 1380 مورد ارزیابی قرار گرفتند. بعداز آلودگی مصنوعی، درصد آلودگی، شدت آلودگی، سطح زیرمنحنی پیشرفت بیماری و نیز شاخص بیماری اندازه گیری شد. قابلیت های ترکیب عمومی و خصوصی با استفاده از روش گریفینگ برآورد شدند. میانگین مربعات قابلیت های ترکیب عمومی و خصوصی برای همه صفات معنی دار بودند. تجزیه قابلیت های ترکیب نشان داد که اثرات افزایشی و غیرافزایشی ژنی در تظاهر ژن های عامل صفات ذکر شده دخالت دارند. با وجود این، اهمیت اثرات افزایشی بیشتر بود. ارقام Sumai#3 و Wangshui-bai دارای اثرات منفی و معنی دار (مطلوب) و ارقام شیرودی، فلات و تجن دارای اثرات مثبت و معنی دار (نامطلوب) برای قابلیت ترکیب عمومی شاخصهای تحت مطالعه بودند. اثرات منفی و معنی دار (مطلوب) قابلیت ترکیب خصوصی برای همه شاخصها در تلاقیهای فلات Sumai#3× و شیرودی Wangshui-bai× مشاهده شد. وراثت پذیری عمومی شاخصها بالا (0.89-0.81) ولی وراثت پذیری خصوصی آنها در حد متوسط (0.51-0.39) برآورد گردید. نتایج حاصل، امکان استفاده از شاخصهای مورد بررسی، بویژه درصد آلودگی را به علت سادگی و سهولت ارزیابی آن در آزمایشهای مزرعه ای نشان دادند.

سابقه و هدف: شناسایی و تمایز جنس فوزاریم در سطح گونه، برای مقاصد اپیدیمیولوژی و پاتولوژیکی ضروری است. هدف از این مطالعه بررسی روابط فیلوژنتیکی و یافتن الگو های تکراری کلاستر شده مشخص در ناحیه ITS به منظور شناسایی گونه های متفاوت جنس فوزاریم است. مواد و روش ها: 16 جدایه از گونه های متفاوت جنس فوزاریم و از نواحی مختلف ایران جمع آوری شدند. ناحیه فاصله انداز داخلی DNA ریبوزومی توسط واکنش زنجیره ای پلی مراز تکثیر، توالی یابی و با ابزار های مختلف مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: محصول واکنش زنجیره ای پلی مراز، قطعه های به طول به طورتقریبی 550 جفت باز در تمام جدایه ها بود. مقایسه توالی ها و فیلوگرام حاصل از تجزیه و تحلیل ناحیه ITS، گونه های جنس فوزاریم را در ده گروه مختلف قرار داد. بحث: ناحیه فاصله انداز داخلی بی ثبات و تغییرپذیر هستند. سطح بالای تنوع بین ناحیه فاصله انداز داخلی ناشی از حذف یا اضافه شدن واحدهای تکراری در ناحیه فوق است. نتیجه گیری: بعضی از جدایه ها به طور قطعی شناسایی میشوند. بعضی از آنها دارای الگوی متفاوتی هستند. وجود موتیف های خوشه شده بی همتا در ناحیه ITS یک گونه خاص نشان می دهد که این موتیف ها می توانند به عنوان یک ابزار شناسایی گونه مورد نظر به کار روند.

بیماری های گندم را می توان از نظر مدیریت مبارزه شیمیایی به دو گروه بیماری های برگی و بیماری های سنبله تقسیم نمود. برخی سال ها، به علت تاخیر در زمان کاشت گندم، ظهور بیماری های شایع آن نیز دیرتر از زمان معمول اتفاق می افتد، بنابراین در اکثر موارد، نیازی به مبارزه شیمیایی مستقل علیه بیماری های برگی احساس نمی شود. اما در استان گلستان، بیماری های برگی مهمی نظیر کپک برفی صورتی، لکه خرمایی و سپتوریوز برگ و سنبله (ناشی ازStagonospora nodorum ) در بسیاری از مزارع در مرحله رشدی بعد از ظهور سنبله دیده شده و در کنار آنها بیماری های طوقه و ریشه نیز در بعضی مزارع (به ویژه مناطق مرطوب تر) مشاهده شده است. توصیه های زیر با هدف کنترل بیماری های سنبله به ویژه بادزدگی فوزاریومی گندم ارایه می گردد اما برای کنترل سایر بیماری های یاد شده نیز موثر خواهد بود. نکته بسیار مهم، توجه به زمان دقیق سمپاشی است که بر اساس مرحله رشدی گیاه گندم در مورد هر مزرعه می تواند متفاوت باشد.

این تحقیق به منظور شناسایی گونه های Fusarium عامل بیماری بالیت فوزاریومی سنبله جو در استان مازندران در سال زراعی 74 - 1373 انجام گرفت. از مجموع260جدایه فوزاریوم به دست آمده از سنبله های جو آلوده منطقه، گونه های F usarium gramineaum . reticulatum . semitectum ,F . graminum ,F . avenaceum, F . culmorum , ,F و F . lateritium جدا گردید. در میان گونه های فوزاریوم جداشده، گونه های F. riticulatum F. lateririum ,F. avenaceum. برای اولین بار درایران از سنبله های جو گزارش می شوند. گونه.gramiearum با مجموع 112 جدایه بیشترین تعداد جدایه هارا درمیان جدایه های فوق دارابود و به عنوان گونه غالب عامل بیماری شناسایی گردیدوآزمایش بیماری زایی گونه های فوق روی سنبله های جو رقم ارم، ثابت کرد که کلیه گونه ها قادر  به ایجاد علائم بیماری روی سنبله های جو می باشندو بیماریزائی گونه های F.lateritium., F. semitectum F.reticulatum, F graminum ,  روی سنبله های جو برای اولین بار درایران گزارش می گردد.

به منظور ارزیابی تاثیر پیش تیمار و اندازه ی بذر بر مولفه ی های جوانه زنی، عملکرد اقتصادی و برخی ویژگی های سوخ ژنوتیپ قرمزآذرشهر و رقم زرگان پیاز خوراکی، این پژوهش در دو سال زراعی (1391 و 1392) به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در آزمایشگاه و مزرعه تحقیقاتی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان آذربایجان شرقی اجرا گردید. فاکتورهای آزمایش شامل پرایمینگ در چهار سطح (هیدرو پرایمینگ با آب مقطر به مدت 4 ساعت، هالوپرایمینگ با نیترات پتاسیم 2درصد به مدت 8 ساعت، پرایمینگ با ماده ی فولامین 2 درصد به مدت 8 ساعت و شاهد) اندازه ی بذر در سه سطح (ریز، متوسط و درشت) و ژنوتیپ و رقم مورد بررسی قرمزآذرشهر و زرگان بود. مولفه ی های جوانه زنی شامل: درصد جوانه زنی، شاخص ویگورگیاهچه، طول ریشه چه، ساقه چه و گیاهچه، ویژگی های سوخ شامل: عملکرد اقتصادی، پیازهای درجه یک، دو، سه، میخی، دوقلو، آلوده به فوزاریوم، تعداد اسپورات و درصد سوخ های چند مرکزه مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که اثر پرایمینگ و اندازه بذر از نظر تمام ویژگی های مورد بررسی از لحاظ آماری تفاوت معنی دار نشان داد. نتایج نشان داد که پرایمینگ بذر موجب بهبود مولفه ی های جوانه زنی و عملکرد اقتصادی گردید به طوری که بیشترین درصد جوانه زنی، شاخص بنیه گیاهچه و عملکرد اقتصادی به ترتیب برابر97. 75 درصد، 697. 83 و 43. 87 تن در هکتار به پرایمینگ با اسید آمینه فولامین تعلق داشت و کمترین آنها از تیمار شاهد به دست آمد

این آزمایش به منظور بررسی سیستم انتقال آوندی محور اصلی سنبله گندم در سه رقم اترک، پیشتاز و ویری در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با 3 تکرار در مزرعه آموزشی - تحقیقاتی دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساوه در سال زراعی 87-1386 انجام پذیرفت. در این آزمایش در فواصل میان گره های طول محور سنبله تعداد و اندازه دستجات آوند مرکزی و همچنین نحوه پراکنش آنها مورد بررسی قرار گرفت. نتایج حاصل از این آزمایش نشان دهنده یک رابطه معنی دار 1:1 بین تعداد سنبلچه ها روی محور سنبله و تعداد دستجات آوند مرکزی در بخش پایینی محور سنبله می باشد. تعداد دستجات آوند مرکزی در طول محور سنبله از پایین به سمت بالا کاهش پیدا کرد. بطوریکه این کاهش از میانگین 0.5 آوند در هر میانگره بین میانگره های 1 تا 4 (بخش پایینی محور سنبله) و میانگین  1.2بین میانگره های 5 تا 14 (بخش میانی محور سنبله) و از میانگره 15 تا میانگره پایانی محور سنبله (بخش بالایی محور سنبله) میانگین حدود 0.7 آوند مرکزی بود. اندازه دستجات آوند نیز در طول محور سنبله با یک الگوی ویژه ای کاهش پیدا می کند، بطوریکه بیشترین سهم اندازه دستجات آوندی مربوط به بخش میانی محور سنبله و سپس به ترتیب بخشهای پایینی و بالایی می باشد. در این آزمایش یک همبستگی مثبت بین تعداد و وزن دانه ها در ارتباط با تعداد و اندازه دستجات آوندی تعلق گرفته به هر سنبلچه در طول محور سنبله مشاهده گردید، به گونه ای که سنبلچه های بخش میانی محور سنبله با دارا بودن بیشترین میانگین وزن و تعداد دانه دارای بیشترین تعداد و اندازه دستجات آوند مرکزی در این بخش در مقایسه با بخشهای دیگر محور سنبله بوده است.

برای مطالعه توارث مقاومت به Fusarium graminearum در گندم، واریته مقاوم Sumai3 با واریته حساس فلات تلاقی داده شد. والدین و نسل F1 و F2 در گلخانه برای مقاومت به گسترش فوزاریوم درون سنبله مورد ارزیابی قرار گرفتند. مایه زنی به وسیله تزریق تقریبا 500 ماکروکنیدی به درون گل یک سنبله در یک سوم تا یک چهارم انتهای سنبله اصلی در مرحله گلدهی انجام شد. گیاهان تلقیح شده در گلخانه با رطوبت بالا و دمای مناسب نگهداری شدند. 21 روز پس از مایه زنی، نسبت سنبلچه های آلوده شده به تعداد کل سنبلچه های زیر نقطه آلودگی در هر گیاه به عنوان معیاری از شدت بیماری محاسبه گردید. میانگین ها و واریانس های درصد سنبلچه های آلوده برای برازش مدل ژنتیکی، برآورد تعداد ژن های کنترل کننده مقاومت و توارث پذیری عمومی مورد استفاده قرار گرفتند. مدل ساده افزایشی – غلبه توارث مقاومت را در این تلاقی شرح داد و اثر غالبیت و ایپستازی معنی دار نبود. بسته به فرمول مورد استفاده دو تا سه ژن مقاومت برآورد شد و توارث پذیری عمومی 0.86 بود. توزیع فراوانی نسل F2 پیوسته بود و درون محدوده والدین قرار داشت. نتایج نشان داد که امکان گزینش افراد مقاوم در نسل F2 این تلاقی وجود دارد.